Woensdag 26 november 2025 ontvingen wij als bestuur van schaakclub PASCAL het verdrietige bericht dat ons erelid Meinte Smink op dinsdag 25 november is overleden. Meinte was al gedurende langere tijd ernstig ziek en uiteindelijk heeft hij die strijd tegen zijn ziekte verloren. We verliezen in hem een trouw en geliefd lid en een prachtig mens. Meinte is 61 jaar geworden.
Meinte Smink
Zoals ik zei, was Meinte erelid van schaakclub PASCAL. Wij verliezen in hem de naamgever van onze club. Het was Meinte die heel vindingrijk de PA van Papendrecht, de SC van schaakclub en de AL van Alblasserdam samenvoegde toen de gefuseerde schaakverenigingen van Papendrecht en Alblasserdam in 2015 op zoek waren naar een nieuwe aansprekende clubnaam. De naam PASCAL is daarnaast een knipoog naar Blaise Pascal, de christelijke filosoof, theoloog, maar ook wiskundige. Schaken en wiskunde doen een beroep op analytische vaardigheden omdat grote problemen in kleinere moeten worden opgesplitst. Creatieve aspecten hebben zij beiden.
Die creativiteit in het schaken bezat Meinte in hoge mate. Hij was als schaker misschien wel de meest creatieve van ons allemaal. Hij was een begenadigd schaker met een prachtige aanvallende speelstijl. Altijd wist hij om te gaan met een nieuwe wending of een onverwachte verdediging. En in geval van nood wist hij altijd nog wel een muizenpaadje te vinden om de winst veilig te stellen. Natuurlijk maakte hij ook zijn foutjes wel of hij trof een opponent die zijn evenknie was. In zo’n geval accepteerde hij dat zonder probleem. Het was een genot om tegen Meinte te spelen. Hij was een bijzonder mens, vertrouwenwekkend en evenwichtig. Hij was rustig en sympathiek als tegenstander. Tienmaal mocht hij zich kronen tot clubkampioen, waarmee hij bovenaan de ranglijst van kampioenen van de club staat.
Meinte droeg de schaaksport een warm hart toe en stak veel van zijn vrije tijd in een diversiteit aan schaakaktiviteiten. Hij functioneerde 12 jaar als secretaris in het bestuur van de club en was sinds 2006 actief als jeugdleider en trainer. Hierbij richtte hij zich met name op de sterkere jeugdspelers, omdat juist hij heel veel aan ze kwijt kon vanwege zijn eigen schaakniveau. Ook gaf hij schaakles op basisscholen in Alblasserdam en Papendrecht. In de bibliotheek van Alblasserdam hebben heel wat jonge en oudere mensen kennis gemaakt met het schaken onder zijn enthousiasmerende leiding. Voeg daarbij een bestuursfunctie van de Stichting Pentachess en het webmasterschap van de schaakclub.
Als je al deze aktiviteiten ter promotie van de schaaksport en het dienen van het clubbelang op een rij zet, is zijn benoeming tot erelid van schaakclub PASCAL afgelopen september meer dan verdiend en meer dan gegund. De schaakclub is hem veel dank verschuldigd! We weten van Meinte dat hij heel erg blij was met deze benoeming.
In ons eerste team nam Meinte een prominente plaats in aan één van de bovenste borden. Meestal zat hij als clubkampioen op het eerste bord. Zijn aanwezigheid, zijn goede resultaten en zijn kameraadschap missen we. Ook de clubavond is veranderd nu hij niet meer onder ons is. We schaken door zonder één van onze beste schaakvrienden.
Wij danken Belinda, die Meinte al die jaren de ruimte heeft geboden om zijn hobby en zijn passie in het schaken te volgen.
Namens alle leden van onze schaakclub willen we jullie, Belinda, Sjoerd, Nienke en Mark, Emma en Sarah, van harte condoleren met dit grote verlies en heel veel sterkte wensen in de toekomst.
Kees van Meerkerk Voorzitter Schaakclub PASCAL
In Memoriam Meinte Smink
ALBLASSERDAM – Afgelopen dinsdag – 25 november – is op veel te jonge leeftijd ons clublid Meinte Smink overleden. Meinte is 61 jaar geworden en speelde geruime tijd bij Schaakvereniging Sliedrecht zowel in de interne competitie als de externe competitie. Hij was een graag geziene schaker zowel achter het bord als daarbuiten.
Meinte was recent nog erelid geworden van Schaakvereniging Pascal waar hij zelfs de bedenker van de naam Pascal (van de twee samengevoegde schaakverenigingen Papendrecht en Alblasserdam) is geweest. Zie dit bericht: Meinte Smink benoemd tot erelid schaakclub Pascal – PASCAL. Als schaker was Meinte altijd van hoog niveau. Hij kon goed een ieder lid van de vereniging het vuur aan de schenen leggen en kende een rating van ruim 1900 punten. Hiermee was hij ook van vaste waarde in onze externe competitie, en vooral in het tweede KNSB-team.
Meinte had een passie voor jeugd, zeker bij SV Pascal, maar ook bij Stichting Pentachess waar hij samen met onze vereniging lang mocht optrekken om een waardige competitie aan te bieden voor de schaakjeugd uit de hele omgeving. Meinte was daarin een goede organisator met hart voor jeugd en liefde voor het bord. Dat was te zien aan de vele jaren dat hij mede het gezicht van Pentachess mocht zijn.
Meinte heeft lang gestreden tegen zijn ziekte. Ondanks alles bleef hij trouw, wanneer het lukte, kwam hij de clubavond of speelde hij in de externe competitie. De laatste maanden hebben wij hem niet veel meer gezien. Zijn verlies raakt ons allen diep. We willen Belinda en de kinderen dan ook veel sterkte toewensen bij dit verlies.
De afscheidsdienst van Meinte heeft op maandag 1 december plaatsgevonden. Een groot aantal leden van Schaakvereniging Sliedrecht waren bij de gedenkwaardige bijeenkomst aanwezig. Komende donderdag – 4 december – zullen we Meinte waardig herdenken en met elkaar herinneringen ophalen. En tegelijk zal er ook geschaakt worden, want zo kennen we Meinte ook. Gewoon schaken als het gaat.
In de vroege ochtend van 1 januari 2026 is onze schaakvriend Dirk Goes, Lid van Verdienste van de SGA en van sv Amsterdam West, na een kranig gedragen ziekbed op 69-jarige leeftijd in het hospice overleden. Dirk was al een paar jaar ernstig ziek en er was alleen levensverlengende behandeling mogelijk. Gelukkig heeft hij sinds zijn diagnose nog bijna 3 jaar actief aanwezig kunnen zijn in de schaakwereld.
Lid van verdienste Dirk Goes met SGA-erepenning en bloemen
Dirk kwam tot enkele maanden geleden nog regelmatig bij sv Amsterdam West, het Max Euwe Centrum, lokale KNSB-wedstrijden en schaakcafé Laurierboom. De laatste maanden lukte dat door zijn afnemende gezondheid en krachten niet meer, maar zijn er nog vele schakers bij Dirk thuis op bezoek geweest. Zijn club sv Amsterdam West organiseerde daarvoor een extra editie van het Helende Meesters-toernooi, in de recreatieruimte van seniorenwooncomplex Elisabeth Otter-Knol, waar hij de laatste jaren woonde.
Dirk heeft lange tijd actief geschaakt bij verschillende clubs in de SGA. Zijn eerste club was sv Tal in Amsterdam Osdorp, waar hij in 1971 op 15-jarige leeftijd lid werd. Ik leerde Dirk in 1994 bij sv Tal kennen. In de club was “café Goes” toen al een begrip. Dat stond voor de huiskamerbijeenkomst bij Dirk thuis, na afloop van de clubavond en soms tot diep in de nacht. Dirk was hoofdredacteur van het clubblad Tal Nieuws, dat hij voor een flink deel zelf volschreef, verveelvoudigde en soms zelfs rondbracht. Nadat de club was gefuseerd tot Tal/DCG, werd Dirk in 2012 bij zijn 25-jarig jubileum als hoofdredacteur benoemd tot Lid van Verdienste van Tal/DCG. Toen de club opnieuw fuseerde met Het Probleem tot het huidige sv Amsterdam West, behield hij daar die titel en heeft hij zich met hart en ziel ingezet voor het nieuwe clubblad, de Patten. Dirk was een clubicoon; bekend en geliefd bij velen in de schaakwereld.
Toen Dirk zelf niet meer schaakte bleef hij volop actief in de schaakwereld. Hij was aanwezig als toeschouwer, waarbij hij vooral belangstelling had voor de eigenaardigheden en emoties van de schakers. Maar veel belangrijker vond hij de bar en de analyseruimte, want schakers ontmoeten was wat Dirk het liefste deed. Daarnaast zette hij zijn ragfijn taalgevoel in om publicaties van clubs, toernooien en het MEC te corrigeren op taal- en stijlfouten. Ik durfde dit In Memoriam nauwelijks te publiceren, want Dirk is er niet meer om er een laatste blik op te werpen.
Dirk was een aardige en lieve man die overal in de Nederlandse schaakwereld vrienden had en gemakkelijk contact legde. Je mocht het met hem oneens zijn over een maatschappelijk onderwerp van zijn keuze, mits dat gebeurde onder het genot van een biertje of wijntje en je bereid was te luisteren naar zijn onwrikbare standpunten, die hij zo nodig kracht bijzette met de aanvulling “en daar ben ik unaniem in”.
Als Dirk voor een uitdaging stond dan zei hij vaak “dat gaat lukken, want ik heb bij de commando’s gezeten”. Dat was waar. Hij was er in zijn militaire diensttijd assistent op de boekhouding. Het meegaan met de veranderingen van de tijd ging hem niet altijd zo goed af. “Vroeger was alles beter”, was zijn lijfspreuk. Online bankieren, telefoonmenu’s, bestelzuilen bij McDonalds, AI chatbots, online ziekenhuisafspraken maken, medicijnen ophalen uit de automaat… het was Dirk een gruwel. Hij wilde het liefst naar een balie of bellen en een mens spreken. Moderne muziek was aan Dirk niet besteed. Hij luisterde het liefst naar klassieke muziek, of naar Het Dorp van Wim Sonneveld.
Voor zijn pensioen had Dirk al heel lang een vastomlijnd plan: hij zou elke dag in het Max Euwe Centrum gaan lezen en studeren, al dan niet als research voor een nieuw schaakhistorisch artikel. Daar kwam bij dat hij als vrijwilliger van het MEC rondleidingen gaf aan bezoekers. De dag werd vaak afgesloten met een wijntje op het Leidseplein of bij de Laurierboom. Ik had Dirk graag meer van zulke jaren als pensionado gegund.
De kerkdienst en crematieplechtigheid vonden plaats op maandag 12 januari. De familie waardeerde het zeer dat meer dan 75 schakers de uitvaart bijwoonden.
René Pijlman, voorzitter Schaakbond Groot-Amsterdam (SGA)
Een paar jaar geleden geleden kwam er een oudere heer de schaakclub binnen lopen. Een professor in de wiskunde, zo bleek al snel. De laatste decennia hadden er veel belangrijkere zaken in zijn leven gespeeld, dus hij had al geruime tijd niet meer achter het bord gezeten. Vele jaren geleden had hij bij SMB gespeeld, op een heel aardig niveau, zo hoorden wij tussen de regels door, maar nu was het allemaal een beetje roestig geworden.
Dat moest natuurlijk getest worden. In een paar snelschaakpartijen. De routine was inderdaad weggezakt, maar het inzicht was er nog steeds. Wat opviel was dat Chris in slechte stellingen onverstoorbaar een taaiheid aan de dag legde die het heel lastig maakte hem te verslaan.
Binnen de kortste keren hielp Chris ons menig keer uit de brand door invalbeurten in de eerste twee teams van Woerden. Daarna werd hij ingelijfd in Woerden 2. Hij bleek een rots in de branding in een seizoen waarin het team voortdurend tegen een overmacht moest strijden.
Zo taai en onverstoorbaar als in het schaken hebben we hem ook daarbuiten leren kennen. Toen het al geruime tijd niet zo goed ging met Chris liet hij daar weinig van merken en was opgeruimd als altijd. Tussen de chemo’s door kwam Chris gewoon schaken.
Chris op de foto met een van zijn oude tegenstanders, een oude winnaar van het Hoogovens schaaktoernooi (Theo van Scheltinga).
Voor het laatst zagen we Chris op de club in de zomer van 2024. Een hele partij achter het bord zitten was hem te zwaar geworden, maar een ontspannen zomertoernooi met wat korte partijtjes ging nog wel. Later vonden er nog een paar schaakavondjes bij Chris thuis plaats. Met veel humor vertelde Chris ons prachtige verhalen en wist dat allemaal beeldend te maken met allerlei zaken die hij had bewaard. Pia liep met het idee rond om een leven in tekeningen te maken. Er moest een folder met een voorbeeld gemaakt worden. Chris zag daar de humor wel van in. Gewillig poseerde hij in zijn toga en Mexicaanse carnavals-outfit.
De laatste maanden werkten Pia en Chris zich door een aantal tactiek cursussen heen. Chris was meestal het snelst met zijn oplossingen. Van de opgave van twee weken geleden kwam er geen oplossing meer terug. Op dinsdag 1 april 2025 is Chris overleden.
Twee dagen voor zijn 41e verjaardag is Piet Devos overleden in zijn thuisstad Kortrijk (België) na 4 jaar leven met kanker.
Zijn oom Delabie leerde hem schaken toen hij 5 was, net voor hij door kanker volledig blind werd.
Ook Didier Dalschaert hielp nadien.
Ik ontmoette hem toen hij 11 was. Toen hij razendsnel posities op zijn bordje toonde met mat in 4 ben ik meteen begonnen hem naar schaaktornooien te begeleiden.
Meestal waren dat tornooien voor visueel gehandicapten (o.a. IIvesheim, Haaksbergen, Linares, zeslandentornooien, nationale kampioenschappen, Europees kampioenschap in Tsjechië). De Engelse blindenkampioen Graham Lily vloerde hij bij zijn tweede bezoek aan het herfsttornooi van het BCA.
In Kortrijk werd hij jeugdwereldkampioen met het openingsrepertoire van oom Jean die alles op cassette had gezet. Bij de zienden werd hij Belgisch kampioen bij de elite -20j.
Een gedeelde 1e prijs in de B – sectie van het Lost Boys en een prijs in de eerste Jeugdolympiade in Istanboel waar hij voor België op het eerste bord speelde. Omdat hij zoveel indruk had gemaakt werd een speciale prijs gecreëerd die hij als eerste onder daverend applaus kon ophalen. Hij had een rating tot 2250 en was de sterkste blinde schaker die België ooit had.
Piet haalde een master als vertaler Frans-Spaans in Antwerpen (grootste onderscheiding). Dan is hij, steeds stoklopend, cum laude onderzoeksmaster Algemene Literatuurwetenschap geworden in Leiden, doctoreerde in de moderne Romaanse Letterkunde in Groningen met een proefschrift van 433 pagina’s! Anderhalf jaar doceerde hij daar Spaanse en Latijns-Amerikaanse letterkunde. Postdoctoraal onderzoek deed hij aan de universiteit in Monréal.
Hij was dè specialist inzake de avant-garde poëzie van dichters Huidobro en Péret. Huidobro vertaalde hij uit het Chileens voor het eerst in het Nederlands.
Piet schreef, gaf lezingen, interviewde, organiseerde expo’s, werkte mee aan de inhuldiging van een struikelsteen…
Toen zijn levenskracht verminderde, heeft hij 2 dichtbundels geschreven. Zijn laatste ‘Innerlijke Lichtval’ wordt momenteel opnieuw herdrukt (het gedicht ‘Oefenpartij’ is opgedragen aan grote vriend Ansgar Carlier). Verkrijgbaar na e-mailen naar giedevos@skynet.be ten voordele van ‘Kom op tegen kanker’.
Op 26 november 2024 werd zijn boek ‘Langs bloedbanen’ voorgesteld in Kazematten Gent. Het is een verzameling van essays waarin hij reflecteert over handicap en genetica.
Piet heeft zich voortdurend ingezet voor de integratie van gehandicapten in de maatschappij en heeft o.a. een jaar in Polen aan zo’n project gewerkt – intussen Pools geleerd natuurlijk (hij had Latijns- moderne talen gestudeerd). Piet reisde graag en maakte graag nieuwe kennissen. Hij hield van klassieke muziek en koos samen met zijn Nederlandse partner Mirjam de teksten en de muziek voor de oecumenische uitvaartdienst. Hij wist namelijk al vrij snel dat het sarcoom ‘onstuitbaar recidief’ was, dichtte er zelfs over. Hij heeft dat aanvaard, geleerd er mee om te gaan. Het heeft hem er niet van weerhouden van het leven te genieten en te blijven schrijven.
Onze oud-voorzitter van de RSB, Willem-Jan van den Broek, is op dinsdag 12 september 2023 overleden en in besloten kring is begraven. Hij werd bijna 68 jaar.
Willem-Jan volgde in 1994 Menno Ploeger op als RSB-voorzitter en droeg het stokje aan mij over in 2002.
Ik heb Willem-Jan leren kennen als een gedreven ondernemer en bestuurder. Wij waren op dezelfde dag jarig, Willem-Jan was 10 jaar jonger. Hij had wiskunde gestudeerd aan de Universiteit van Utrecht en was in de natuurkunde tot doctor gepromoveerd aan de Technische Universiteit van Twente. Willem-Jan had een eigen bedrijf Pinpoint en was van 1991-1998 voorzitter van schaakclub Messemaker-1847 waarvan hij ook lid van verdienste was. Daarna werd hij ook lid van de Delftse schaakclub DSC waarvan hij enkele jaren bestuurslid was en recent nog actief was bij een aantal zaken zoals de HSB-competitie. Daarnaast was hij als voorzitter actief bij Stadshart Oude Delft en als bestuurslid bij Delftstede.
Enkele weken geleden hadden we nog mailcontact. Willem-Jan mailde dat hij bij toeval het verslag van de 7de editie van Schaken tegen Kanker had gelezen en sprak zijn waardering hiervoor uit. Hij had ook op de DSC-site aandacht gevraagd voor dit verslag. In de vervolgmail werd mij het een en ander duidelijk. Hij meldde dat hij nog actief was bij DSC en nog lid was van Messemaker-1847.
Hij vertelde dat bij hem, bij toeval, in 2019 kanker was ontdekt. Tot ruim een half jaar geleden leek alles naar wens te verlopen. Daarna kwam Willem-Jan in een neerwaartse spiraal terecht. Misschien nog een laatste (experimentele) behandeling? Hij sloot af met: ik ben nog ‘in the running’, we houden de moed erin!
Tot het eind bleef hij een gepassioneerde en sterke schaker. Maar zijn laatste wedstrijd kon hij niet winnen. Op de rouwkaart de afbeelding van de schaakkoning met de tekst: de koning is gevallen.
Willem-Jan is veel te vroeg en veel te jong overleden. Wij zijn dankbaar voor zijn grote inzet voor het schaken en de schaaksport.
We wensen Gerda en familieleden veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.
Het was stil in de Havik, vorige week donderdagavond. Toen ik het nieuws over de ernstige ziekte van Kees bracht viel elk gesprek stil. En die stilte bleef ook even. Niet alleen was het nieuws onverwacht, maar Kees was geliefd. Een schok ging er door de vereniging.
In het In Memoriam op onze website staat dat we een zeer markante schaker hebben verloren. En dat was Kees, een markante man en schaker. Met zijn wilde haarbos viel hij op en hij had ook altijd wel zijn praatje klaar. Vaak met een grote glimlach. Trouw aanwezig op de clubavonden.
In het seizoen 1996 /1997 werd hij lid van onze vereniging. Zijn verhuizing, vanwege zijn werk bij Boskalis, naar Sliedrecht was de oorzaak. Zo was hij 25 jaar lid van onze vereniging. En in die 25 jaar heeft hij impact gehad en gemaakt. Kees is zijn schaakloopbaan in 1966 begonnen bij Europoort. Van 1969 tot en met 1986 speelde hij bij IJsselmonde (daar was hij 1 van de oprichters) en in 1975/1976 speelde hij ook intern mee bij Shah Mata uit Rotterdam. In Oktober 1986 werd Denksportvereniging Parsifal door hem opgericht en speelden ze de eerste tijd op de grote zolder in het huis van Kees in IJsselmonde. Nadat Parsifal in 1996 opging in Charlois Europoort, ging hij bij Sliedrecht spelen. Zijn verhuizing, vanwege zijn werk bij Boskalis, naar Sliedrecht was de oorzaak. Zo was hij 25 jaar lid van onze vereniging. En in die 25 jaar heeft hij impact gehad en gemaakt.
Impact als Schaker
Kees werd in 2000 Clubkampioen. Bij sommige verenigingen zegt dat niet zoveel, maar in Sliedrecht wel. Veel sterke schakers strijden jaarlijks om de titel. En Kees werd kampioen op hem voor hem kenmerkende wijze. Veel spelen en veel winnen. Zijn speelstijl was aanvallend en onorthodox. Tot in zijn laatste partijen speelde hij op hoog niveau mee en wist hij menig kandidaat voor de titel pootje te lichten. Kees was een speler om rekening mee te houden. Sterk en altijd verrassend. In 2006 werd hij ook snelschaakkampioen van de vereniging en in de Coronaperiode wist hij ook een onlinetoernooicyclus te winnen. Hij was ook niet weg te denken uit de landelijk spelende teams. De laatste jaren speelde hij nog steeds in het tweede team.
Kees speelde altijd op winst en snelle remises kende hij niet. Een liefhebber die mooie partijen wilde spelen. Als mensen snel remise speelden was vaak zijn reactie: “Zeker een verkeerde randpion” Een opmerking die nog steeds door diverse spelers wordt overgenomen.
Als schaker deed hij ook aan begeleiding. Hij gaf lessen aan andere schakers, of nam jeugdtalenten onder zijn hoede. Een mooi voorbeeld is dat hij William Gijsen beter maakte, maar ook eerlijk aangaf dat hij William op een gegeven moment niets meer kon leren. Maar wat was hij trots op de prestaties van William.
Impact als Bestuurder
In 2005 kwam hij het bestuur van de vereniging versterken. Gelijk als secretaris en dit heeft hij jaren zeer nauwgezet gedaan. Maar al eerder in zijn carrière heeft hij bestuurlijke ervaring opgedaan. Kees heeft zelfs 2 schaakverenigingen (mede) opgericht. Allereerst in 1969 toen hij aan de wieg stond van Schaakvereniging IJsselmonde en later richtte hij ook nog Parsifal op. Bij laatstgenoemde vereniging werden de clubavonden in de eerste periode zelfs op zolder afgewerkt. Hij gaf aan na zijn pensionering best nog wat te willen oppakken, maar zover is het niet gekomen.
Impact als Professor
Bij de vereniging was de bijnaam Professor Wessels gemeengoed. Hij was de rekenmeester van de Sliedrechtse Sublieme Schaakrating. Nauwgezet werkte hij bijna dagelijks de nieuwe ratings van de clubleden bij. Zelf struinde hij het internet af op zoek naar toernooien waar Sliedrechters actief waren. En niet alleen de senioren, maar ook alle jeugdtoernooien werden bijgehouden. Een monnikenwerk soms, maar hij deed het met veel plezier! Vaak stonden op vrijdag alweer de laatste complete ratings online. Veel completer dan die van schaakbonden. Zijn zorg was hoe dit moest als hij er niet meer zou zijn, maar dat gaan wij uiteraard oplossen. We laten zijn werk niet los!
Impact als Vrijwilliger
Op Kees kon je altijd een beroep doen. Als we op een donkere maandagavond naar een uithoek van de Rotterdamse Regio moesten en er was in een team een uitvaller, dan was Kees nooit te beroerd om in te vallen. Zijn standaardantwoord op de vraag of hij in wilde vallen, was dan niet “ja” of “nee”, maar “doe mij maar zwart”. Maar ook als er iets moest gebeuren op de vereniging konden we op Kees rekenen en was hij betrokken.
Impact als Historicus
Jaarlijks was het tripje naar Fourmies met Pinksteren, waar Kees vaak aan meedeed. Met een grote groep schakers naar Frankrijk. Schaken, wat eten, schaken, wat drinken en vooral veel gezelligheid. Maar vaak was de periode voorafgaand aan het toernooi al bijzonder. Kees (samen met schaakvriend Jan Sulman) wist de mailboxen van de deelnemers flink te spammen met allerlei historische feiten vanaf de 15e eeuw. De een nog mooier dan de ander en hoe dichterbij het toernooi kwam, hoe spannender de verhalen waren. Maar ook in Fourmies zelf was hij een gangmaker en wist hij tot in de late uurtjes nog even door te schaken op camping of kwam er wel ergens een mooi verhaal naar boven.
Impact als Schaakvriend
Altijd betrokken en met interesse in de ander. Dat merkte je op een schaakavond als hij, wanneer het nodig was, diepe gesprekken voerde. Serieus in gesprek, luisterend en advies gevend. Uiteindelijk vaak eindigend met een relativerende opmerking zoals alleen Kees die kon maken. Of (zoals mijn vader vertelde) vaak in uitwedstrijden op zaterdag mee in de “Karel Doorman” (laat ik het er maar op houden dat mijn vader geen Fiat Panda rijdt), waar de beide heren vaak samen terugkwamen en er tijdens die ritten mooie onderwerpen aan bod kwamen. Maar ook altijd interesse in de ander. Als het met iemand niet goed ging, had Kees altijd belangstelling. Vaak met een kwinkslag, maar serieus als er noodzaak toe was.
Al deze voorbeelden laten zien wat een markante persoon Kees was. En hoeveel impact hij heeft gehad, Als schaker en als mens. En dat laatste was dus ook te zien en te voelen afgelopen donderdag in de Havik. En ook liefhebber van het schaken. Al nadat hij een jaar lid was van de vereniging, liet hij, zoals bij elke ledenvergadering overigens, van zich horen en vroeg zich af of er geen tweede clubavond in de week bij kon komen en of we ook niet in de zomer konden doorschaken. Dit laatste kreeg uiteindelijk gestalte in 2016, bijna 20 jaar later, en daar was Kees groot pleitbezorger van. Sterker nog, het was een jaarlijkse grap geworden om te melden dat het Vakantietoernooi speciaal werd georganiseerd om Kees ook in de zomer aan het schaken te houden. En het is nu al niet meer voor te stellen dat we niet in de zomer doorschaken.
Op elke ALV kwam Kees wel even aan het woord. Zijn laatste wapenfeit mag daarin ook zeker niet ontbreken. Met Corona en de maatregelen daar omheen had Kees niet veel. Maar Kees kwam wel met de zorg over de beluchting in de Havik. In 2020 kwam dit al aan de orde, en in 2021 nog een keer. Zelfs in de afgelopen maanden bracht hij dit naar voren. Daarom zijn er nu ook CO2 meters in de Havik aanwezig. De komst heeft Kees nog net meegemaakt.
Wij gaan de mens Kees Wessels missen. Zijn opmerkingen, zijn humor, zijn vieuxtje aan het eind van de avond aan de bar, zijn duidelijke aanwezigheid, zijn meningen (o.a. op de ALV) en zo hield hij ons scherp. Hij laat een gat achter in de vereniging. Ik ben ervan overtuigd dat hij zal voortleven binnen de club.
Namens de Schaakvereniging wens ik Geri, de kinderen, overige familie en vrienden heel veel sterkte de komende tijd. Wij als schaakvereniging staan om jullie heen.
Schaakvereniging Sliedrecht
Marcel Klein, Voorzitter
Zie ook het In Memoriam op de site van de Rotterdamse Schaakbond.
Mijn schaakvriend, onze schaakvriend, overleed op 13 juli 2023. Toen echtgenote Carla me op 14 juli belde wist ik het al van Wim Posthumus, die hem had willen spreken. Maar het hoefde niet meer.
Pim heeft nadat de ziekte bij hem werd geconstateerd, bewust gekozen voor een weg met heel veel behandelingen.
Ook stond hij open voor experimenten met nieuwe medicatie. Hij wilde zo graag zijn leven nog verder leven. Greep daartoe alle kansen. Een groep familieleden, vrienden en diverse clubgenoten bracht hij met grote regelmaat op de hoogte via zijn ‘updates’, zijn Medische Ontwikkelingen, een serie die de 41 zou aantikken.
In zijn laatste update van 15 juni schreef Pim:
Goed, eerst het slechte nieuws maar weer want goed nieuws is er niet … er komen geen experimentele behandelingen meer, de oncoloog kan eigenlijk niets meer voor me doen, einde oefening dus … hier word ik geen 80 mee…Weet niet of er nog mails zullen komen… Ik zeg nu goodbye tegen jullie, het was leuk zolang het duurde…
Erasmiaan Pim
Pim schaakte bij onze vereniging vanaf het ontstaan ervan in 2005. In 2006 eindigden wij bij het Watertorentoernooi met 4 uit 7 gebroederlijk naast elkaar. Dat vond ik een eervolle plek. Pim werd immers geregeld voor het eerste team opgetrommeld. Hij had een goede kennis van de openingen, was handig en vindingrijk in de combinaties en zijn eindspeltechniek maakte indruk op me. In toreneindspelen voelde hij zich als een vis in het water.
Op de foto (oktober 2017) zien we Pim in de speelzaal van Brogsate spelen tegen Bram de Knegt.
Meelevend, wijs, kalm, beschouwend, integer en om niet te vergeten, zijn droge rake humor. Herkenbare kwalificaties die ik al lezend over hem tegenkom. Pim als clubgenoot, als medemens. Begaan met zijn tegenstanders, de mens achter het bord. Nooit hoorde ik iemand kwaad over Pim spreken. Hij was echt met anderen begaan, en die warmte kreeg hij terug.
Pims gezondheid liet veel te wensen over, maar klagen hoorde je hem niet. Zo kampte hij met een zeer beperkt gezichtsvermogen. De laatste jaren kreeg Pim vaak de lichtste plek in de speelzaal toegewezen. Zijn notatievelletjes waren extra ruim bemeten.
Pims partijen duurden langer dan gemiddeld. Zijn volharding stellingen uit te spelen die anderen wellicht zouden opgeven, toonde zijn vechtersmentaliteit, en ontegenzeglijk dus ook zijn hardheid. Het zijn deze eigenschappen die hem mede hielpen bij zijn grootste strijd, die van zijn leven.
Pim behoorde bij de subtop van Erasmus. Ik doe lukraak een greep uit enkele uitslagenlijstjes: In 2006-2007 scoorde hij 4½ uit 7 in de finalegroep B. In het rapidkampioenschap van 2010 eindigde Pim met 6 uit 11 (TPR 1844). In hetzelfde jaar een gedeeld vierde plaats met 9½ punt in de voorronde van de interne competitie.
En in het seizoen 2019-2020 (net voor corona uitbrak) eindigde Pim op een gedeeld eerste plaats bij de interne rapidcompetitie met een score van 7 uit 8 en een TPR van 2151!
Het derde team van Erasmus viert het kampioenschap met een etentje bij restaurant Kade 4, aan de Oude Haven. Van links naar rechts: Jan Smit, Anton van Berkel, Jan Hoek van Dijke, Pim Kleinjan, Hans Brobbel en Murdoch Mac Lean.
Dat hij goed scoorde in de tienkampen van Wijk aan Zee is bekend genoeg. In 2007 bereikte Pim zijn hoogste FIDE-rating: 1945 en in 2010 had Pim nog een heel beste score van 1939. In de periode daarna zakte Pim terug naar ergens rond de 1800+. Niet zijn leeftijd, maar zijn ziekte was daarvan de oorzaak. Maar zijn liefde voor het schaken bleef fris en springlevend.
Jeugd
Pim voelde zich bijzonder verbonden met het reilen en zeilen van onze schaakjeugd. Ook bij SG Overschie had Pim aan de jeugd lessen gegeven. Pim werkte graag mee aan het openingsfeest van onze nog prille jeugdafdeling in oktober 2017 (zie de foto, waar Pim achter de prijzentafel staat) en gaf ook bij Erasmus jeugdschaaklessen. Toen hun sympathieke docent Pim moest afhaken vanwege zijn ziekte vonden de kinderen dat erg jammer.
Erasmuspenning
Pim ontwierp op verzoek van het bestuur het ontwerp voor de Erasmuspenning. Deze werd in augustus 2019 geslagen en wordt sindsdien uitgereikt aan alle leden van onze vereniging.
De eerste penning werd door onze voorzitter Frank van Zutphen uitgereikt aan ons toen oudste lid Wim Witvliet op 11 november 2019 ter gelegenheid van het 125-jarig bestaan van onze schaakvereniging, schreef onze PR-man Aad Jan Roos in zijn persbericht. Een heel bijzonder moment dus, zowel voor Witvliet als voor Pim als ontwerper van het zilveren kunstwerkje. Voor Pim was het daarna niet zo moeilijk meer om een schuilnaam te bedenken op het schaakplatform lichess.org: juist ja, die werd Penning!
Een ezelsbruggetje om dit feit niet te vergeten, is te spreken van ‘de penning van Pim’ net zoals ‘de stukken van Steenbergen’ (Frits Steenbergen schonk na zijn heengaan Erasmus 48 nieuwe schaakspellen).
Erespeld
Een bijzonder moment voor onze Pim, voorafgaande aan ronde 5 van het Watertorentoernooi 2023 op 8 mei van dit jaar. Vanwege zijn 50-jarig lidmaatschap van de KNSB kreeg Pim de erespeld opgespeld door onze voorzitter Frank van Zutphen en Niels van Diejen, vice-voorzitter van SG Overschie.
Pim was vanaf 1972 ook lid van laatstgenoemde club, waar hij bestuurslid en jeugdtrainer was. Gelukkig kon Pim dit feestje nog meemaken
Open Senioren in Dieren
Pim schaakte een tiental jaren mee in Dieren, in de zomer, als deelnemer aan het Open Seniorentoernooi. Ook vorig jaar nog, samen met Wim Posthumus. Wim heeft hieraan nog herinnerd tijdens zijn toespraakje op de crematieplechtigheid.
Deze iconische foto – Dieren 2018 – staat symbool voor een aantal kenmerkende eigenschappen van Pim. In een bijna lege zaal zit Pim linksachter. Doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen hielden hem op de been. Hij stond op achterstand, twee pionnen achter. In een ongelijk speelveld met ongelijke lopers. De partij werd wel remise.
Rapidcluppie
Onze rapidclub ontstond zo’n 8 jaar geleden. Vier bevriende clubgenoten Pim, Wim Posthumus, Gerard Kastelein en ik. We kenden elkaar natuurlijk van onze schaakclub Erasmus en kwamen elkaar jaarlijks tegen in Wijk aan Zee. Al gauw werden deze toernooitjes een heel leuke gewoonte.
We kwamen om beurten bij ons thuis. Bij Wim in zijn paradijstuin in Bleiswijk, bij mij thuis in Ommoord en het meest bij Pim, in zijn mooie appartement met zicht op de kathedraal. Prachtig. We keken ernaar uit en genoten van de koffie en taart van Pims echtgenote Carla. Zij kletste vooraf gezellig mee tijdens het doornemen van de laatste schaakroddels en het nieuws van de dag.
Na de koffie en de taart en nog eens koffie en taart trokken we de bekende lootjes om 11.00 uur en stelden onze digitale klokken in op 15 + 5 minuten. Wim scoorde vaak de meeste punten, maar Pim ging er ook meerdere keren met de hoofdprijs vandoor. Om 13.00 uur een uitgebreide lunch. Als we bij Pim waren gingen we vaak naar Loetje tegenover de Markthal.
Jan Smit en de laatste jaren Karel de Neef, vulden ons viertal aan nadat Gerard wegens zijn tanende gezondheid helaas moest afhaken.
Pim nam steeds meer het initiatief de rapidclub weer snel bij elkaar te krijgen en keek er zeer naar uit.
Op 2 maart schaakte hij nog bij Karel de Neef die erwtensoep trakteerde. Op 2 mei schaakten we nog bij Pim thuis. Het zou de laatste keer voor hem zijn. In juni lukte het ons niet meer de club bij elkaar te krijgen. Hadden we dat maar wel gedaan…
We leerden echtgenote Carla beter kennen. Ze toonde zich betrokken en vertelde ons over Pims wel en wee en ook over haar tv-optreden met haar zangkoor. Carla maakte bij ons indruk met haar creativiteit en had reden genoeg ermee te koop te lopen. Ze schilderde en schiep. Pim was een uitstekende fotograaf! Zijn foto’s laten ons op verrassende wijze mensen zien in hun doen en laten op straat. Ook het fraaie licht- en lijnenspel van gevels toont hij ons als kunstwerk in zwart-wit. Ze sieren de muren van zijn appartement. Jawel, er hangt in huize Pim veel moois aan de muur! Onze rapidclub stond er vaak letterlijk bij stil!
Wijk aan Zee
Pim speelde vele en vele jaren mee in de tienkampen van Wijk aan Zee (Hoogovens schaaktoernooi, Corus, Tata Steel Chess Tournament). Meestal kwam hij uit in groep 4. Hij logeerde dan in het chique en prijzige hotel Het Hoge Duin, de laatste jaren in het natuurvriendenhuis de Banjaert.
Pim in gesprek met clubgenoot Lucian Mihailescu en ondergetekende.
Daar moest hij wel even eerst, voordat hij zich inschreef in De Moriaan, zijn eigen bed opmaken en naar de Coöp toe om wat in te slaan. Omdat Pim slecht ter been begon te worden werd voor hem de enige kamer met eigen douche en toilet gereserveerd. Een ongekende luxe dus in de gezellige Banjaert. Wat heeft Pim er de laatste jaren nog van genoten. Van de ontmoetingen met de bekende stamgasten, allemaal schakers die voor hem een vertrouwde groep vormden.
Pim tijdens de tienkamp in groep 4, hier in de volle speelzaal van de Moriaan, in afwachting van de gong voor de zoveelste ronde. Zijn tegenstander is voor Pim geen onbekende. Ger Hageman logeerde (en best pikant, analyseerde) ook in de Banjaert. Schuin tegenover Pim zit Johan van de Griend, die Pim vaak tegenkwam als deelnemer aan de open toernooien van Erasmus.
Pim had altijd een bijzonder papiertje bij zich, een bespioneerbriefje. Hij wist voor elke volgende ronde met zwart en met wit hoe zijn tegenstanders zouden openen.
Pims favoriete restaurantje was de Italiaan, Pizzeria Tarantella aan de Relweg, vlak bij De Moriaan, de tot speelzaal omgetoverde sporthal. Daar sprak onze eetgroep vaak na afloop van de speelronde af. De kans dat Pim daar in het bomvolle restaurantje mooie wijn en spaghetti met zalm bestelde was bijna net zo groot als Frans Maas’ bestelling van twee appelsap!
Tijdens de tienkampen in Wijk aan Zee analyseerden we gezellig en leerzaam in de huiskamer van natuurvriendenhuis de Banjaert. Daar merkte ik dat Pim het spelletje goed begreep en kreeg ik diverse tips. Pim nam steevast zijn opvouwbare plastic bord en stukken mee. Het bord van Pim.
Op de foto zet Pim de stukken op in de huiskamer van de Banjaert. Met hem aan tafel zitten de schrijver van dit In Memoriam, die de foto nam, Willem van der Wel en Evert van den Hooven (oud-leden van SV Schiebroek, het latere SWR, dat in 2005 op zou gaan in Erasmus).
Eens merkte hij droogjes op dat ik mijn eindspelkennis moest verbeteren om gewonnen stellingen ook te winnen. Zo die kon ik in mijn zak steken.
Als er in de huiskamer om 22.00 uur werd geanalyseerd, nam Pim bij die gelegenheden graag een fles goede wijn mee.
Geregeld aten we boerenkool in café De Zon. Niet alleen de naam ‘Zon’ (Hoe dan, het waait en regent), andere dingetjes zaten me ook dwars. De (voor mij) te bescheiden portie en de plas jus in het kuiltje van de stamppot midden op mijn bord bevielen me niet echt. Ik zou zelf wel eens… En ja hoor, daar zat ik toen aan vast. Een week later was het zover en moest ik in plaats van mijn duinwandeling naar de Coöp om inkopen te doen voor mijn ‘specialiteit’, boerenkool stamppot. Pim trakteerde uiteraard op een prima wijn.
Op de vrije dag werd steevast Amsterdam bezocht. Hier staan Pim, Wim, Nathanaël Spaan (RSR) en Arnold Rijken (RSR) voor de Joodse synagoge.
De ochtendwandelingen in weer of geen weer stonden na het ontbijt vanaf 10 uur gepland. Pim liep die graag mee, maar kreeg steeds meer last van zijn heupen. Toch zette hij ondanks de pijnscheuten door en de wandelende schakersgroep temporiseerde wat. Ze waren doorgaans meer met hun partijen bezig dan met de route. Als hun resultaten goed bevielen namen hun praatjes toe. Pim liet zich nieuwe heupen aanmeten en kon daarna vrijwel zonder pijn weer meelopen.
In de coronatijd stond ook het schaken in Wijk aan Zee stil. Dat ging ook Pim zeer aan het hart. Toen na het twee jaar durende Wijk-aan-Zeeloos tijdperk het weer kon, schreef de Tata-rapidclub zich weer in. Pims gezondheid was ondertussen dermate achteruitgegaan dat hij moest kiezen voor de vierkamp. Karel de Neef en ik kozen daar ook voor. Na twee jaar weer op de bekende plek! Het zou Pims laatste Tata worden.
In alle 41 updates die Pim zijn vrienden stuurde, leerden we hem nog beter kennen. Pim zat de afgelopen vijf jaar in een totaal andere wedstrijd. Een levensstrijd waarvan de uitslag ongeacht de duur ervan vaststond. Wij bewonderen Pim voor de moed en de volharding waarmee hij die wedstrijd tot op het laatst uitvocht. Hij toonde daarbij een opvallende monterheid die uiteindelijk in de allerlaatste weken moest plaatsmaken voor berusting. Een voorbeeld voor ons, hoe toe te leven naar het onvermijdelijke.
Vaarwel Pim, je blijft voor altijd in de herinnering van al degenen die je tijdens je rijke en lange schaakleven hebt ontmoet!
Ik wens Carla en familie veel sterkte toe de komende periode.
Eind 2019 is Bert Bonnet overleden, hij was al enige tijd ernstig ziek. Ook al wist je dit, het overlijdensbericht was niet minder schokkend.
Werk Bert heeft al jong het vak van scheepstimmerman geleerd op de werf van Piet Smit tegenover het Feijenoordstadion. Piet Smit was een begrip op Rotterdam-Zuid en een belangrijke werkgever. In 1977 ging Piet Smit failliet en moest Bert naar ander werk uitkijken. Samen met zijn vier jaar oudere collega Hans Drenth, die hij in 1966 had leren kennen, vonden zij werk bij een Wandenbedrijf in Ridderkerk. In 1994 werd Bert chef bij dit bedrijf. Na jaren lukte het hem Hans aan het schaken te krijgen wat resulteerde in een lidmaatschap van zijn geliefde vereniging. (Hans overleed in 2010, op 64-jarige leeftijd. Bert maakte een portret waaraan dit ontleend is.)
Schaken Bert was al meer dan 45 jaar lid van schaakvereniging Shah Mata, die in 1970 ontstaan was door het samengaan van de schaakverenigingen De Zwarte Dame en Gambiet. Hij was Shahmataan in hart en nieren.
Bert was een zeer behoorlijke schaker met een positioneel inzicht waarvoor ook de sterkere spelers moesten opletten. Vooral in bondswedstrijden was hij fanatiek. In die wedstrijden kon hij het niet hebben als spelers zonder overleg beslissingen namen (“je speelt in een team en raadpleegt eerst de captain”). Hij zette zich ook in voor de vereniging en was een tijdlang actief voor de jeugdafdeling die Shah Mata destijds had. Hij had op de clubavonden een praatje met iedereen, maar was vooral bevriend met de clubleden Klaas (overleden in 2015), Theo, Leo, Sjerp, Wil en Jan, en later ook met John, Michel en Remy. Met velen van hen speelde hij in het ‘bierteam’ . Een team dat zowel binnen als buiten de schaakvereniging enige faam verwierf. Naast schaken speelde hij ook fanatiek poker.
Bert links met naast hem een van zijn schaakmaten en lid van het bierteam Klaas de Ruijter. Klaas overleed in 2015.
Afscheidsbrief
Bijzonder was de afscheidsbrief die hij schreef met hier onder de inhoud.
Lieve Sylvia, familie en vrienden. Ik ben dankbaar en gezegend dat wij in ons leven zoveel mensen om ons heen hebben die van ons houden.
De laatste jaren waren niet makkelijk voor ons maar de kracht en liefde van Sylvia en vele anderen, ik ga geen namen noemen want dan zou ik e.v.t sommige mensen tekort doen, gaven mij veel steun. Het leven met Sylvia was geweldig we hebben veel fijne dingen kunnen doen ,zoals vakanties, theater, uit eten en dit hadden we nog voor jaren gepland maar het lot heeft anders beslist. Mijn wens is dan ook dat na deze droeve dag Sylvia niet vergeten wordt, zij heeft alle steun nodig in de toekomst.
Een groet van mij en een lang en gezond leven gewenst.
Bert en Sylvia hadden ook vooruit gekeken. Hun woning in Prins Alexander hadden ze verkocht en ze hadden een mooi appartement betrokken met verzorgingsfaciliteiten. Bert was er blij mee en ze hadden een mooi uitzicht. Jammer dat hij er samen met zijn Sylvia maar kort van heeft mogen genieten. Zoals hij zelf al schreef: ‘’het lot heeft anders beslist.’’
Na zijn familie kwam schaken op de tweede plaats. En schaken deed hij graag. Een leven lang had hij aan het spelletje besteed en hij was ruim 60 jaar lid van schaakverenigingen waaronder charlois europort en natuurlijk de belangrijkste Schaakvereniging Zwijndrecht was vanaf zijn verhuizing in 1970.
Bij Zwijndrecht heeft hij meer dan 20 jaar samen met zijn zoon Robert Dortmond geschaakt en waren zij een vaste aanwinst van het 2e team. Na het opheffen van deze vereniging ging hij naar Schaakvereniging IJsselmonde met o.a. Bert Broerse.
Na zijn pensionering bezocht hij vaker toernooien. Op veel toernooien werd hij een graag geziene gast. Zoals bij voorbeeld bij het Seniorenkampioenschap van de Rotterdamse Schaakbond in Spijkenisse, het De Witte Haen toernooi in Dordrecht of het Kempertoernooi in Papendrecht. Hij won wel eens de B-groep van het seniorenkampioenschap en ook moest hij eens de eer laten aan zijn schaakmaatje Arie Timmer. Naast het winnen van de beker was het even belangrijk dat de winnaar traditioneel een fles Kethel 1 mocht uitkiezen of anders een fles wijn. En natuurlijk de eeuwige roem.
Daarnaast werd hij gangmaker van Schaken Overdag voor ouderen in De Fuik, onderdeel van Wijkvereniging Drievliet- ’t Zand in Ridderkerk. In die hoedanigheid zette hij zich in voor een gouden speld voor Wout Keur die ook ernstig ziek was.
Coen trof je vaak in gezelschap aan met Arie Timmer, Arie Huisman, Piet van Rijs en Bertus van Manen. Een illuster gezelschap met altijd mooie verhalen. Arie Timmer en Arie Huisman heeft hij de laatste eer kunnen bewijzen.
Bij de oprichting van de Rotterdamse De Schaak Veste, een project van de KNSB voor ouderen, werd hij een van de eerste leden. Het werden er bijna 150 op 1 januari 2009. In samenwerking met Humanitas en andere organisaties werden diverse activiteiten georganiseerd waarvan o.a. Schaken bij de Mandarijn in Zwijndrecht, Klassiek met Sofia, lezingen van Lex Jongsma en Hans Bouwmeester, schaken en tasting etc. Coen was altijd een graag geziene gast.
Omdat Coen ook als vrijwilliger ook maatschappelijk actief was werd hij in december 2020 benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau vanwege zijn penningmeesterschap van zwemvereniging “de Devel” en medeoprichter van stichting Salvage (hulpverlening na brandschade) waar hij terecht trots op was.
De laatste jaren vielen hem zwaar, er was prostaatkanker vastgesteld. Maar als je hem in die periode ontmoette was hij altijd opgewekt en vertelde graag over het reizen met zijn vrouw vanaf 1991 ongeveer om het jaar door Amerika dat hij graag deed. Ook bleef hij zo lang mogelijk de schaakvereniging bezoeken om aan de huishoudelijke competitie deel te nemen. Het laatste jaar kon hij er helaas de energie niet meer voor opbrengen.
Hij bleef schaakliefhebber tot het bittere eind, zoals ook uit zijn rouwkaart hieronder blijkt. Op 11 juni 2022 gaf hij zijn laatste partij op en legde zijn koning om.
Roel was al enige tijd ziek en kon zijn verenigingsavonden niet meer bezoeken. Ook vond hij het jammer dat hij Shah Mata niet meer kon vertegenwoordigen in de regionale competitie van clubteams. Hij had een korte tijd baat bij alternatieve nieuwe behandelmethoden maar ook dit mocht niet baten. Op 9 september 2021 overleed hij.
Roel was een sterke schaker en was begonnen bij de Rotterdamse Schaakvereniging De Zwarte Dame, opgericht in 1935, het jaar dat Max Euwe wereldkampioen werd. Zijn vader was ook lid van De Zwarte Dame. Roel had de liefde voor het schaakspel van geen vreemde. In 1970 ging de Zwarte Dame samen met de vereniging Gambiet verder onder de nieuwe naam Shah Mata. In totaal was hij ruim 50 jaar lid van schaakverenigingen. Ook zijn broer Tom is in het begin enige tijd lid geweest van Shah Mata.
Roel was een sterke schaker, hij was verschillende malen clubkampioen. In 1977, 1980, 1981 en in 2009 samen met Bram Steijn. Ook Tom was een keer clubkampioen, in 1988 samen met Daan ’t Hart. Roel speelde lange tijd in het eerste team van Shah Mata en toen het iets minder met hem ging kwam hij het tweede team versterken. Naast schaken vervulde Roel diverse functies zoals wedstrijdleider en begeleidde hij jeugd.
Roel in actie tegen grootmeester Friso Nijboer die een simultaan gaf op de vereniging
Nooit werd er tevergeefs een beroep op hem gedaan, hij bleef altijd betrokken. Roel was in hart en nieren een Shahmataan en vooral ook een echte schaakliefhebber. TK
