Schakersportretten

Oosterhout/Sliedrecht – Het kwam niet helemaal als een verrassing, maar als het dan echt gebeurt is het een enorme klap. Na een lange, uiteindelijk ongelijke strijd, is onze grote schaakvriend Jan Sulman op zondag 1 maart 2020 overleden. In een partij, die je niet kunt winnen, wist Sulman het lang vol te houden en wel met een kracht en positiviteit, die alleen maar waardering verdient.

Schaakpromotor Sulman kwam zo’n 10 jaar geleden naar Schaakvereniging Sliedrecht om te schaken op niveau, zoals hij dat zelf noemde. Maar vooral het sociale gebeuren bij Sliedrecht sprak Jan zo enorm aan. Zeker toen Jan een Tia had gekregen bleek hoe belangrijk een goede sfeer en schaakvrienden zijn. Wekelijks werd Jan in Oosterhout opgehaald en weer thuis gebracht, zodat hij toch elke week zijn partij kon spelen bij Sliedrecht.

En dat sociale gebeuren bleek ook de afgelopen jaren waarin Jan vocht tegen die vreselijke ziekte. Kenmerkend daarbij is het enorme bord dat bij hem in de huiskamer staat met alle goede wensen van de leden van Schaakvereniging Sliedrecht. Dat gaf hem de kracht niet op te geven, integendeel. “Ook al sta je slechter, je kunt altijd nog winnen”, was zijn motto.

Als schaker was Sulman er één waarmee je rekening moest houden. Theoretisch zeer goed en altijd aanvallend. Mede door zijn schaakkracht is het derde team van Sliedrecht zo hoog gekomen.

rechts op de foto Jan Sulman in actie

Als mens had Jan louter vrienden binnen Schaakvereniging Sliedrecht en ver daarbuiten. De Sliedrechtse jeugd liep met hem weg en nam hem vaak mee naar toernooien. En als initiator van het kroegentoernooi in Oosterhout zorgde hij voor de juiste sfeer. En als je ergens mee zat, Jan hielp altijd. Als mensen-mens wist hij telkens de juiste toon te zetten.

Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw Marleen, kinderen en kleinkinderen.

Op de clubavond van donderdag 5 maart is op waardige wijze aandacht besteed aan het overlijden van het prachtige mens dat Jan was. En veel leden hebben uitgebreid in het condoleanceregister geschreven. De afscheidsdienst van Sulman heeft op 9 maart plaatsgevonden. Ruim 15 leden van Schaakvereniging Sliedrecht waren bij de emotionele afscheidsdienst aanwezig. Ook voorzitter Jerry van Rekom heeft Sulman met laatste woorden geëerd.

De Koning van Brabant, de trotse bijnaam van Jan, zal voor altijd ontbreken op de club-en feestavonden van Schaakvereniging Sliedrecht. Wat zullen we een goede schaker, maar bovenal een geweldig mens gaan missen.

Indrukwekkend waren ook de teksten in het condoleanceregister van onze vereniging. Het register is aan Marleen Sulman overhandigd.

Bron: Clubblad Schaakvereniging Sliedrecht met dank aan Jerry van Rekom.

Op Dordrecht.net werd naar aanleiding van het overlijden van Jan Sulman een artikel geplaatst onder de titel: ‘Eens bekendste wijkagent van Dordrecht en schaker Jan Sulman (70) overleden’. Klik hier om dit artikel nog eens te lezen. Het belicht een andere kant van de schaker Sulman. Met dank aan Hennie van der Zouw.

Maandag 23 januari 2017

Je kunt jaren en mensen tot terugkeer bewegen,

En ook liefde – wat zeg ik, er is nog zoveel.

Ik ging weg voor altijd, maar terug zal ik komen

En dan reis ik met jou naar de zon en de zee

Boris Ryzji

Onze voorzitter is er niet meer. Theo is overleden. Hij stierf op een kille winterdag, in de middag van maandag 23 januari 2017, aan de gevolgen van uitgezaaide kanker. Dat Theo er nu niet meer is, is voor mij en voor veel anderen, vrienden, clubgenoten, bijna niet voor te stellen.   

Theo was er namelijk altijd. Bij Rokado waar ik hem ruim 30 jaar geleden leerde kennen was hij tot zijn overlijden het hart en ziel  van de vereniging. Hij runde de vereniging zowat in zijn eentje: hij was zowel voorzitter als teamleider, maar ook penningmeester die jarenlang de bondscontributie voorschoot van veel leden en daar vervolgens zonder een spoortje van wrok werkelijk nooit meer op terugkwam. 

Theo wàs Rokado. En zonder Theo’s onbaatzuchtige inzet was Rokado zonder twijfel al lang geleden opgedoekt, ter ziele gegaan en nu niet meer dan een mooie, maar vage herinnering uit het verleden geweest.

Maar ach, dat is maar schaken. Theo was een mens die positief in het leven stond. Ik herinner me hem als opgewekt, goedgehumeurd en altijd bereid tot een praatje. Praatjes die vaak overgingen in lange gesprekken, aan de telefoon of tot midden in de nacht in de kroeg onder het genot van de nodige biertjes.  

Theo was een graag geziene persoon. Niemand mocht Theo niet. Theo was makkelijk in de omgang, had geen groot ego en kon wel tegen een stootje. Hij was daarom ook heel goed in staat om met moeilijke mensen, zoals ikzelf bijvoorbeeld, langdurig vriendschappelijk om te gaan en om andere karakters met een gebruiksaanwijzing zelfs tot zijn beste vrienden te mogen rekenen.

Zijn positieve levenshouding begon barstjes te vertonen toen begin 2015 de diagnose maagkanker werd gesteld.  Hij herstelde snel van de schrik en nam zich heilig voor de strijd met de ziekte aan te gaan en deze te overwinnen. Theo onderging een operatie en kreeg chemokuren en leek inderdaad op weg naar een volledig herstel.

Toen later in 2016 de ziekte terugkwam, leek Theo’s eerdere verzet plaats gemaakt te hebben voor een soort berusting en acceptatie van een onvermijdelijke uitkomst.

Het laatst zag ik hem op een zondag, half december 2016, de dag na onze laatste thuiswedstrijd in Nieuw-Beijerland. Op de één of andere manier voelde ik dat ik bij hem langs moest gaan. Ik wist gewoon dat dit een van de laatste keren was om Theo te zien en nog te kunnen spreken.

Ik ben blij dat ik dat ook gedaan heb. Theo was sterk vermagerd, had  veel moeite had met ademhalen en was er overduidelijk lichamelijk bar slecht aan toe. Maar toch was hij was hij geïnteresseerd in de partij die ik de dag ervoor had gespeeld en suf in remise had laten verzanden en hem nu demonstreerde.  Hij sprak daarna heel open en realistisch over de ziekte die hem in zijn greep had en die hem volgens de artsen nog 7 maanden respijt zou geven. Theo wist ook wel dat dit getal maar een slag in de lucht was.

Iets meer dan een maand later overleed Theo, niet meer in staat om nog zin te kunnen geven aan zijn leven dat beroofd was van elk perspectief.

Theo was een geweldig mens, we zullen hem verschrikkelijk missen.

Rick Zegveld

Op de site van Charlois Europoort wordt Theo herdacht en ook op de site van  SV de Raadsheer uit Zundert.
Theo’s rouwkaart 

 Gert Jan Ludden (oud-voorzitter schaakclub Messemaker 1847)

Van grote invloed op zijn leven was in 1987 het contact met Dries Heuperman die Ab binnenloodste bij de Goudse schaakclub Messemaker 1847. De oudste schaakclub van Nederland. Een schot in de roos zo bleek. Wat met een eenvoudig partijtje begon groeide uit tot een imposante schaakcarrière met tal van hoogtepunten. Ter illustratie: 15 jaar bestuurslid, jeugdleider en wedstrijdleider, 45 keer het traditionele schaken overdag toernooi georganiseerd, 23 keer het Open Kampioenschap van Gouda geleid; een prominent toernooi voor de Nederlandse schaaktop, samen met Wil Woudenberg organisator van jeugd- en schoolschaakevenementen en schaakwedstrijden met zusterstad Solingen, jarenlang teamcaptain van het vlaggenschip van de schaakclub Messemaker 1847, deelnemer en fotograaf bij het Hoogoven, Corus  en Tata schaaktoernooi in Wijk aan Zee waar hij jaarlijks zijn wedstrijden speelde en waar hij zo van genoot, contactpersoon voor sponsoren en spil in de organisatie van het 150-jarig jubileumjaar in 1997. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Lees meer

Op zaterdag 29 januari 2005 heb ik Koert voor het eerst ontmoet, om 10 uur in Utrecht in de dependance van Hogeschool Domstad. Sommige ontmoetingen staan nu eenmaal in het geheugen gegrift. Het was een KNSB-bijeenkomst waarbij de voorzitters van de bonden werden geïnformeerd over de voortgang van het werk van de Commissie van Drie. Deze Commissie was op zoek naar een nieuwe KNSB voorzitter en nieuwe bestuursleden.

Later realiseerde ik mij dat ik Koert al eerder “ virtueel” had ontmoet. Ik was medio 2004 uitgenodigd door Gerda en Willem Jan v.d. Broek voor een gezellig toernooitje bij hen thuis in Delft. In het welkomstwoord vertelde Willem Jan dat een sterke Delftse schaker wegens ziekte niet aanwezig kon zijn, maar deze had wel een prijs ter beschikking gesteld namelijk  het boek Athos monnikeneiland. De schaker en ook  schrijver van dit boek , u raadt het al, was Koert ter Veen.

Lees meer

Geen remise voor de RemiseKoning

Wie de familie De Wit kent, zal zeggen dat schaken voor hen net zo belangrijk is als eten. Nadat Cor en Dick schaken hadden geleerd van Oom Jan, hebben zij het daarna Michel geleerd en speelden ze het edele spel graag. Zowel thuis als op de schaakvereniging De Wester Toren in Delfshaven. Allemaal met de ambitie om er zo goed mogelijk in te worden. Michel en Dick bleken getalenteerder te zijn dan Cor.

Toen De Wester Toren geen uitdaging meer bood en er weinig toekomst nog in die vereniging zat, zijn de broers overgestapt naar schaakvereniging Charlois Europoort. Alle drie werden er clubkampioen. Dick werd clubkampioen in 1990 – 1991 en in 2004 – 2005.

Bij talent past ambitie en de ambitie deed Dick meegaan met Michel naar De Variant. Beiden waren spelers geworden met een elo van in de 2300 en ze wilde meer. Toch bleek er voor hun een glazen plafond te zijn van 2335 Elopunten waar ze niet door heen kwamen. Voor Dick was dit zijn hoogste aantal elopunten. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen.

De kwaliteit van de schaker Dick de Wit is helder. Niet alleen is hij clubkampioen geweest bij De Wester Toren en bij Charlois Europoort, maar ook bij RSR Ivoren Toren in het seizoen 1978-1979. Hij was toen net 18 jaar!

Het waren ook de gebroeders De Wit die onze vereniging nieuw leven hebben ingeblazen. Mede door hun terugkeer en hun inzet werd het afbrokkelen van onze vereniging gestopt. Dick heeft sindsdien een grote bijdrage geleverd aan ons eerste team. Door hen is er niet alleen stabiliteit gekomen in het eerste team, maar is ook de weg geëffend voor het mooie succes dat wij nu als vereniging mogen meemaken.

Ja, de inbreng van Dick is – als zovelen van ons – op de achtergrond. Maar daardoor niet minder essentieel. Het was ook de plek die Dick verkoos. Bescheiden en zachtaardig als hij was, voelde hij zich daar prettig onder. En in die ruimte kon hij floreren. In de analysekamer kwam vaak de humor die hij had naar voren. Maar ook zijn warmte. Hij was benaderbaar voor iedereen. En was bereid om met iedereen te schaken.

Sterker nog, hij had de capaciteit om op het niveau te schaken van zijn tegenstander. Daardoor kon zijn tegenstander zijn beste schaak aan Dick tonen, hetgeen door Dick regelmatig werd beloond met een remise. In de afgelopen seizoenen is er volgens mij geen speler geweest die zo vaak remise speelde, en werd daarmee onze RemiseKoning. Of het nu om een salonremise tegen John Leer of Michel de Wit was, een vecht-je-er-maar-uit remise tegen Hans Uitenbroek of een aanmoedigingsremise tegen zijn pupil Julian van Overdam, hij vond het plezieren van zijn tegenstander en de sfeer op de club, net zo belangrijk als het winnen.

Juist zijn benaderbaarheid en zijn grote schaaktechnische inzichten maakten van hem een goede schaakleraar. Toen de jeugdopleiding begon was hij er bij om zijn broer Michel te ondersteunen en les te geven aan de jonge honden van de vereniging. Niet alleen aan Jan en Julian gaf hij les, maar ook aan Lennard, Sophia en soms aan Angelique. Lessen die zij allen als goede en leerzaam hebben ervaren. Dick kon je iets bijbrengen en je daarbij geheel in je eigen waarde laten.

Hij stond ook open voor vragen. Stomme opmerkingen bestonden niet. Ik vroeg weleens waarom een bepaalde zet niet kon, waarna hij mij fijntjes wees op het vervolg: binnen drie zetten dameverlies of mat. Hij liet het ook zien en deed het dan niet af als een belachelijk idee, meer als niet aan te raden. Het toont aan hoe hij zich kon inleven in de schaakkwaliteiten en de persoon van een ander.

Dick had veel over voor Charlois Europoort. Toen voorzichtig met internetschaken werd begonnen, was hij erbij. Door zijn deelname ondersteunde hij het initiatief. En gelijktijdig had hij er plezier in om met Michel, Jan en Julian zover mogelijk te komen. Als ik mij goed herinner zijn ze tot de finale gekomen.

Van onze vereniging heeft Lendert den Ouden een tijdje met hem mogen samenwerken bij het Architectenbureau van Gemeentewerken Rotterdam. Dick hield zich met berekeningen bezig van onder andere bruggen. Bruggen die in het afgelopen jaar een rode draad vormden. Het zijn de doelen van daagjes uit geworden.

Dick had al maanden last van zijn lichaam en het eten wilde niet altijd even makkelijk gaan. Toen hij aanvankelijk naar de dokter ging, vonden ze nog niets bij hem. Toen hij later dacht dat er niet veel aan de hand was, bleek het vele malen erger dan verwacht. Men vond eindelijk de oorzaak van zijn klachten. Helaas veel te laat. De slokdarmkanker was al zover dat er weinig tot niets meer aan te doen was. Zeker niet omdat de tumor in zijn hoofd eerst moest worden behandeld. Kortom, er was geen hoop meer op herstel. En zo begon voor Dick het eindspel waarbij hij tegen een mat in een beperkt aantal zetten aankeek.

Dick heeft zich vervolgens geheel gericht op zijn gezondheid, waarbij hij zich zo positief mogelijk op stelde. Kwaliteit voor kwantiteit. Hij ging contacten uit de weg om zijn energie te sparen en risico’s te beperken. Hij wilde de tijd die hij nog had gebruiken om meer tijd te krijgen en deze door te brengen met degenen die hem het dierbaarst waren: zijn ouders, zijn broers Cor en Michel met hun gezin en zijn beste vriendin Pia Spong.

De periode die volgde is voor iedereen moeilijk geweest. Het is extra triest dat juist Dick, die bij iedereen sympathie genoot om zijn bescheidenheid, zijn humor en zijn benaderbaarheid, zo’n lijdensweg moest volgen. Tot overmaat van ramp overleed zijn moeder in januari van dit jaar. Desondanks heeft hij van het laatste jaar zoveel mogelijk genoten en heeft hij laten blijken niemand te zijn vergeten.

Zo speelde hij nog met enige regelmaat schaakpartijtjes op internet en dacht hij aan de club toen hij een nieuw logo voor Charlois Europoort ontwierp. Een Koning met daarin een e in een C, die vanaf een afstand sterk doet denken aan een apestaartje. Een modern logo voor de Oude Dame van Zuid.

Veel steun heeft hij gehad aan Cor en Michel, die bij iedere behandeling met hem meegingen. Niets was hen teveel, ook al kostte het ze zelf wel heel veel. Ze hebben voor Dick gedaan wat ze konden en hebben hem tot het laatst aan toe gesteund.

Een enorme steun heeft hij ook aan Pia Srong gehad. De Engelsen hebben een gezegde: a friend in need is a friend indeed. En dat was Pia. Ze beurde Dick op als hij dat nodig had, en nam hem mee op pad om hem twee keer per week een minifeestje te geven. Dick heeft daar nog van mogen genieten. Tijdens de uitjes heeft Pia de bruggen geschilderd en op iedere brug staat Dick. Soms wat groter, soms heel klein. Maar hij staat erop omdat hij het middelpunt van de dag was en dat is hij nu ook in onze herinnering.

Dick de Wit overleed op zondag 23 oktober 2011 om 08.40 uur. Hij heeft slechts 50 jaar mogen worden.

Ruud Kok

Arie Huisman was een kenner van tropische vogels , volkstuinliefhebber , klaverjasser , en bovenal : SCHAKER !!!

(Heel ) Oud-kampioen van Pascal ( Papendrecht /Alblasserdam) waar hij ooit al lid was sinds 1961. Latere clubs, Dordt, Zwijndrecht en middagschaak in de Fuik in Ridderkerk sinds 2008.

Arie Huisman werd na vertrek van Ben Bakker lid van het “toernooiteam ” (Arie Timmer, Piet van Rijs en Coen Dortmond).

Lees meer

Hora Vlam (1942-2013)

Gerard Bilars en Piet Konijn

Hora Vlam, afkomstig uit Warmenhuizen (N-Holland) kwam begin jaren zestig van de vorige eeuw naar Delft om te studeren en er te schaken. Hij werd lid van DSC – ook in die tijd een sterke schaakclub – en behoorde al gauw tot de betere spelers. Hij kwam uit in verschillende vertegenwoordigende teams, waarin hij samenspeelde met o.a. Jan Timman en Arend van Dop.

Lees meer