Bart begon zijn denksportcarrière als dammer, maar stapte over op het schaken. Hij werd vrij snel na de oprichting in 1969, lid van SV IJsselmonde. Bij deze vereniging heeft hij zich steeds ingezet. Was het niet voor het clubkrantje, dan was het wel in een bestuursfunctie of als teamleider. Daarnaast was hij niet vies van het gerstenat en had zijn praatje altijd klaar. Die gesprekken waren altijd geanimeerd en voor iedereen interessant.
Geen remise voor de RemiseKoning
Wie de familie De Wit kent, zal zeggen dat schaken voor hen net zo belangrijk is als eten. Nadat Cor en Dick schaken hadden geleerd van Oom Jan, hebben zij het daarna Michel geleerd en speelden ze het edele spel graag. Zowel thuis als op de schaakvereniging De Wester Toren in Delfshaven. Allemaal met de ambitie om er zo goed mogelijk in te worden. Michel en Dick bleken getalenteerder te zijn dan Cor.
Toen De Wester Toren geen uitdaging meer bood en er weinig toekomst nog in die vereniging zat, zijn de broers overgestapt naar schaakvereniging Charlois Europoort. Alle drie werden er clubkampioen. Dick werd clubkampioen in 1990 – 1991 en in 2004 – 2005.
Bij talent past ambitie en de ambitie deed Dick meegaan met Michel naar De Variant. Beiden waren spelers geworden met een elo van in de 2300 en ze wilde meer. Toch bleek er voor hun een glazen plafond te zijn van 2335 Elopunten waar ze niet door heen kwamen. Voor Dick was dit zijn hoogste aantal elopunten. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen.
De kwaliteit van de schaker Dick de Wit is helder. Niet alleen is hij clubkampioen geweest bij De Wester Toren en bij Charlois Europoort, maar ook bij RSR Ivoren Toren in het seizoen 1978-1979. Hij was toen net 18 jaar!
Het waren ook de gebroeders De Wit die onze vereniging nieuw leven hebben ingeblazen. Mede door hun terugkeer en hun inzet werd het afbrokkelen van onze vereniging gestopt. Dick heeft sindsdien een grote bijdrage geleverd aan ons eerste team. Door hen is er niet alleen stabiliteit gekomen in het eerste team, maar is ook de weg geëffend voor het mooie succes dat wij nu als vereniging mogen meemaken.
Ja, de inbreng van Dick is – als zovelen van ons – op de achtergrond. Maar daardoor niet minder essentieel. Het was ook de plek die Dick verkoos. Bescheiden en zachtaardig als hij was, voelde hij zich daar prettig onder. En in die ruimte kon hij floreren. In de analysekamer kwam vaak de humor die hij had naar voren. Maar ook zijn warmte. Hij was benaderbaar voor iedereen. En was bereid om met iedereen te schaken.
Sterker nog, hij had de capaciteit om op het niveau te schaken van zijn tegenstander. Daardoor kon zijn tegenstander zijn beste schaak aan Dick tonen, hetgeen door Dick regelmatig werd beloond met een remise. In de afgelopen seizoenen is er volgens mij geen speler geweest die zo vaak remise speelde, en werd daarmee onze RemiseKoning. Of het nu om een salonremise tegen John Leer of Michel de Wit was, een vecht-je-er-maar-uit remise tegen Hans Uitenbroek of een aanmoedigingsremise tegen zijn pupil Julian van Overdam, hij vond het plezieren van zijn tegenstander en de sfeer op de club, net zo belangrijk als het winnen.
Juist zijn benaderbaarheid en zijn grote schaaktechnische inzichten maakten van hem een goede schaakleraar. Toen de jeugdopleiding begon was hij er bij om zijn broer Michel te ondersteunen en les te geven aan de jonge honden van de vereniging. Niet alleen aan Jan en Julian gaf hij les, maar ook aan Lennard, Sophia en soms aan Angelique. Lessen die zij allen als goede en leerzaam hebben ervaren. Dick kon je iets bijbrengen en je daarbij geheel in je eigen waarde laten.
Hij stond ook open voor vragen. Stomme opmerkingen bestonden niet. Ik vroeg weleens waarom een bepaalde zet niet kon, waarna hij mij fijntjes wees op het vervolg: binnen drie zetten dameverlies of mat. Hij liet het ook zien en deed het dan niet af als een belachelijk idee, meer als niet aan te raden. Het toont aan hoe hij zich kon inleven in de schaakkwaliteiten en de persoon van een ander.
Dick had veel over voor Charlois Europoort. Toen voorzichtig met internetschaken werd begonnen, was hij erbij. Door zijn deelname ondersteunde hij het initiatief. En gelijktijdig had hij er plezier in om met Michel, Jan en Julian zover mogelijk te komen. Als ik mij goed herinner zijn ze tot de finale gekomen.
Van onze vereniging heeft Lendert den Ouden een tijdje met hem mogen samenwerken bij het Architectenbureau van Gemeentewerken Rotterdam. Dick hield zich met berekeningen bezig van onder andere bruggen. Bruggen die in het afgelopen jaar een rode draad vormden. Het zijn de doelen van daagjes uit geworden.
Dick had al maanden last van zijn lichaam en het eten wilde niet altijd even makkelijk gaan. Toen hij aanvankelijk naar de dokter ging, vonden ze nog niets bij hem. Toen hij later dacht dat er niet veel aan de hand was, bleek het vele malen erger dan verwacht. Men vond eindelijk de oorzaak van zijn klachten. Helaas veel te laat. De slokdarmkanker was al zover dat er weinig tot niets meer aan te doen was. Zeker niet omdat de tumor in zijn hoofd eerst moest worden behandeld. Kortom, er was geen hoop meer op herstel. En zo begon voor Dick het eindspel waarbij hij tegen een mat in een beperkt aantal zetten aankeek.
Dick heeft zich vervolgens geheel gericht op zijn gezondheid, waarbij hij zich zo positief mogelijk op stelde. Kwaliteit voor kwantiteit. Hij ging contacten uit de weg om zijn energie te sparen en risico’s te beperken. Hij wilde de tijd die hij nog had gebruiken om meer tijd te krijgen en deze door te brengen met degenen die hem het dierbaarst waren: zijn ouders, zijn broers Cor en Michel met hun gezin en zijn beste vriendin Pia Spong.
De periode die volgde is voor iedereen moeilijk geweest. Het is extra triest dat juist Dick, die bij iedereen sympathie genoot om zijn bescheidenheid, zijn humor en zijn benaderbaarheid, zo’n lijdensweg moest volgen. Tot overmaat van ramp overleed zijn moeder in januari van dit jaar. Desondanks heeft hij van het laatste jaar zoveel mogelijk genoten en heeft hij laten blijken niemand te zijn vergeten.
Zo speelde hij nog met enige regelmaat schaakpartijtjes op internet en dacht hij aan de club toen hij een nieuw logo voor Charlois Europoort ontwierp. Een Koning met daarin een e in een C, die vanaf een afstand sterk doet denken aan een apestaartje. Een modern logo voor de Oude Dame van Zuid.
Veel steun heeft hij gehad aan Cor en Michel, die bij iedere behandeling met hem meegingen. Niets was hen teveel, ook al kostte het ze zelf wel heel veel. Ze hebben voor Dick gedaan wat ze konden en hebben hem tot het laatst aan toe gesteund.
Een enorme steun heeft hij ook aan Pia Srong gehad. De Engelsen hebben een gezegde: a friend in need is a friend indeed. En dat was Pia. Ze beurde Dick op als hij dat nodig had, en nam hem mee op pad om hem twee keer per week een minifeestje te geven. Dick heeft daar nog van mogen genieten. Tijdens de uitjes heeft Pia de bruggen geschilderd en op iedere brug staat Dick. Soms wat groter, soms heel klein. Maar hij staat erop omdat hij het middelpunt van de dag was en dat is hij nu ook in onze herinnering.
Dick de Wit overleed op zondag 23 oktober 2011 om 08.40 uur. Hij heeft slechts 50 jaar mogen worden.
Ruud Kok
Arie Torn was leraar Duits. Hij was een intelligente, veelzijdige man met een groot gevoel voor taal. Bij vlagen had hij allerlei hobby’s, zoals fotograferen, boekbinden en koken. Hij kon zich daar helemaal aan wijden en zette kamer en keuken vol met alle benodigdheden. Tekenen, biljarten en schaken zijn altijd favoriete bezigheden van hem geweest; hij was op die gebieden getalenteerd.
Arie Huisman was een kenner van tropische vogels , volkstuinliefhebber , klaverjasser , en bovenal : SCHAKER !!!
(Heel ) Oud-kampioen van Pascal ( Papendrecht /Alblasserdam) waar hij ooit al lid was sinds 1961. Latere clubs, Dordt, Zwijndrecht en middagschaak in de Fuik in Ridderkerk sinds 2008.
Arie Huisman werd na vertrek van Ben Bakker lid van het “toernooiteam ” (Arie Timmer, Piet van Rijs en Coen Dortmond).
Oud-machinist van de NS , deskundig genealoog , expert van fuchsia’s kweken, fervent schaker . oud lid van schaakvereniging Eeuwig Schaak en schaakvereniging Zwijndrecht , initiatiefnemer van het “overdag “schaken in De Fuik in Ridderkerk.
Ja, dat was Arie Timmer , vol met humor.
Hora Vlam (1942-2013)
Gerard Bilars en Piet Konijn
![hora-vlam-150x150[1]](https://schakentegenkanker.nl/wp-content/uploads/2016/03/hora-vlam-150x1501.jpg)
Hora Vlam, afkomstig uit Warmenhuizen (N-Holland) kwam begin jaren zestig van de vorige eeuw naar Delft om te studeren en er te schaken. Hij werd lid van DSC – ook in die tijd een sterke schaakclub – en behoorde al gauw tot de betere spelers. Hij kwam uit in verschillende vertegenwoordigende teams, waarin hij samenspeelde met o.a. Jan Timman en Arend van Dop.
In 1991 kwam ds Guus Oudheusden uit Culemborg, waar hij o.m. ziekenhuispredikant was en ooit ook voorzitter van de schaakvereniging, naar Dordrecht waar hij benoemd was in de Ontmoetingskerk in de wijk Sterrenburg. Hij heeft aan de wieg gestaan van het samengaan van de Morgensternkerk en de Ontmoetingskerk.
door Wim Westerveld, Hans Ree en Gert Ligterink
Hij had een groot talent en een compromisloze aanvallende stijl van spelen, waarmee hij zijn tegenstanders ongenadig hard van het bord kon zetten. De schaakwereld maakte in 1963 kennis met deze achttienjarige jongeman toen hij op het nippertje naast de titel van het Nederlands jeugdkampioenschap greep. Het jaar daarop was het wel raak. Hij versloeg onder andere Hans Ree en een piepjonge Jan Timman. Een ander Rotterdams talent, John van Baarle, werd tweede.
Onderstaand een stuk dat schaakvriend Jaap Staal schreef bij het overlijden van Henny Vijgeboom. Daarna een column van Henny zelf over zijn ontmoetingen met Max Euwe. TK
Toen ik een paar maanden geleden aan het ziekbed van Henny zat en met hem overlegde over het In memoriam dat ik voor Jan Bakker had geschreven, dacht ik onwillekeurig: het volgende kon wel eens voor jou zijn. Dat is helaas uitgekomen. Het begon in 1965. Henny was met tien andere spelers van Spangen naar onze club gekomen. Zijn reputatie als clubbladredacteur was hem al vooruitgegaan en in de kortst mogelijke tijd kreeg hij de uitnodiging om toe te treden tot de redactie van wat toen nog Charlois-Nieuws heette. Ja, die saaie naam verdween onmiddellijk. Begin december 1965 verscheen het eerste nummer van de TRIOMFATOR. Geïllustreerd, met een mooie cartoon op de voorpagina en andere in het nummer zelf. Nog geen anderhalf jaar later kwam Henny aanzetten met de schitterende omslag die ons blad nog steeds siert.
door Hans Berrevoets en Kees Klok
DORDRECHT – Een trouwe schaakvriend, een sterke schaakliefhebber en een Dordtenaar met grote en brede literaire kennis. Zo kan de in 2010 overleden Gerrit de Wolf (1949-2010) misschien wel worden getypeerd.
Hij schaakte bij Dordrecht, Groothoofd en de Willige Dame vanaf 1973. Gerrit maakte de promoties mee en mede mogelijk, vanuit de vierde klasse RSB van Groothoofd 1 en de Willige Dame 1, naar de top van de RSB-competitie.
Op 6 februari 2009 veranderde zijn wereld, toen bij hem een vreselijke ziekte werd vastgesteld. Gerrit had, na zijn prepensioen in november 2008 bij verzekeringsmaatschappij Fortis, nog zoveel willen doen. Een droom was een eigen boekwinkel in Dordrecht. Hij laat nu een unieke verzameling boeken na: Je kunt het haast wel de ‘De Wolf collectie’ noemen.